konkurs link

newsletter

  • 17.1.2020, Imieniny obchodzą: Marian, Jan, Antoni
 
 

Judo od najmłodszych lat

Dzieci podczas treningu judo Dzieci podczas treningu judo

 Judoka nie może doskonalić się, by walczyć, on walczy by się doskonalić. 

prof. Jigoro Kano
(Jedna z siedmiu zasad zaawansowanych zawodników judo)



 Judo wywodzi się z Japonii, kraju o bogatych tradycjach sztuk walk. W dosłownym tłumaczeniu (jap. 柔道 jūdō)oznacza łagodną drogę, szlachetną drogę.



Portret Mistrza Kano
 

Twórca judo - prof. Jigoro Kano (1860-1938) – nie bez powodu w dzieciństwie nazywany był mały Nobunosuke (Nobunosuke – legendarny wojownik, mizernej postury, lecz wielkiej odwagi). Jako młodzieniec bowiem odznaczał się drobną budową ciała, co przyczyniało się do częstych zaczepek ze strony rówieśników. Pod wpływem tych bodźców, a także za namową bliskich, zaczął trenować ju-jitsu, które stać się miało antidotum na dręczycielskie zachowania rówieśników. Pojętny Kano szybko opanowywał kolejne techniki, co zaowocowało szybkim zdobyciem tytułu mistrzowskiego. Zaabsorbowany nauką ju- jitsu młody adept zaczął samodzielnie dopracowywać istniejące techniki i dodawać nowe elementy, co zaowocowało powstaniem nowego systemu walki – JUDO (JU- zwinnie, ustępowaćDO - droga, zasada).

 



Mistrz Kano, twórca judo w wieku dziecięcym
 


Pierwsza szkoła judo – Kodokan – największa i istniejąca do dziś, uchodzi za swego rodzaju mekkę tej dyscypliny. Kano za wszelką cenę chciał doprowadzić do wypromowania judo jako dyscypliny na arenach międzynarodowych. Często podróżował w celu propagowania nowo powstałej dyscypliny. Tournee na szeroką skalę doprowadziło do szybkiej adaptacji judo na całym świecie i wprowadzenia w poczet dyscyplin olimpijskich w 1964 r., dzięki czemu stało się ono jednym z najbardziej lubianych, widowiskowych i najpopularniejszych sportów walki.

Judo jako dyscyplina kształtowało się w oparciu o filozofię, która w założeniach Jigoro Kano była nieodzowną częścią jej nauki. Opracowane przez niego zasady najprościej ująć można w kilku regułach:

1.   Czynić tak, aby było jak najbardziej efektywne współdziałanie ciała i umysłu;
2.   Jū – Ustępować, aby zwyciężyć (inaczej: jeśli ktoś cię pcha, to go pociągnij; jeżeli cię ciągnie, to go pchnij);
3.   Seiryoku Zenyō – Maksimum skuteczności przy minimum wysiłku;
4.   Jita Kyōei – Przez czynienie sobie dobra nawzajem do dobra ogólnego;
5.   Doskonalić samego siebie.
 
Swego rodzaju drogowskazy kodeksu judo po dziś dzień wykorzystywane są w teorii i praktyce nauczania dyscypliny. Ich uniwersalność oraz ponadczasowość odnajduje się także poza ramami sportu – w sytuacjach życia codziennego czy relacjach społecznych.

W judo istnieją stopnie uczniowskie – kyu i mistrzowskie – dan. Kolor pasa odpowiada stopniowi zaawansowania adepta. Zawodnik nosi strój zwany judogą, wykonany z wysokogatunkowej, grubej bawełny. Jest on odporny na duże siły działające podczas walki na wielu płaszczyznach, a jednocześnie nie ogranicza ruchomości ćwiczącego. Natomiast zaletą jego gramatury jest chociażby trudność w chwytaniu przeciwnika. Judoga może być biała lub niebieska, w celu rozróżnienia zawodników.

Najogólniej, techniki judo można podzielić na dwie grupy:techniki rzutów – NAGE-WAZA – wykorzystywane wówczas, gdy przeciwnik traci równowagę oraz chwytyKATAME-WAZA – oznaczające techniki obezwładnień (trzymania, duszenia, dźwignie).

Judo, podobnie jak większość japońskich sztuk walki, charakteryzuje się ceremonialnością. Trening zaczyna i kończy ukłon zwany rei. Treningi odbywają się na tatami (jap. 畳), czyli specjalnych matach w sali zw. dojo. Maty są miękkie, wypełnione słomą ryżową oraz plecionką z trawy igusa, aby amortyzować upadki ćwiczących i zminimalizować ryzyko kontuzji.

Walki odbywają się w różnych kategoriach wagowych dla mężczyzn i kobiet. Pojedyncza walka trwa 5 minut. Zwycięża zawodnik, który rzuci przeciwnika na plecy, przytrzyma go leżącego na macie przez 20 sekund lub założy dźwignię bądź duszenie, doprowadzając rywala do poddania się. W każdym wypadku uzyskując ippon, czyli zakończenie walki przed czasem. W trakcie walki, zawodnik może zdobywać punkty za wykonywanie poszczególnych technik oraz kary za przekroczenie dopuszczalnych reguł lub pasywność.
 


Judo jest dyscypliną kształtującą całościowo i bardzo wszechstronnie. Jako dziedzina sportu jest doskonale opracowanym systemem wychowania fizycznego, pomaga rozwinąć formę, siłę i równowagę. Uczy nie tylko strategii walki w bezpośrednim kontakcie z przeciwnikiem, lecz także rozwija cechy honorowego wojownika. Pozwala odkrywać własne możliwości i słabości, mobilizuje do chęci ich przekraczania. Judo uczy odwagi, przebojowości, szacunku do innych, koncentracji i wytrwałość, a także umiejętności godnego znoszenia porażek.

Program MINI JUDO, czyli zajęć przeznaczonych dla dzieci już od 3. roku życia, jest profesjonalnie dobranym systemem ćwiczeń ruchowo-rozwojowych, od dawna wprowadzanych do przedszkoli na całym świecie (Japonia, USA, Francja, Kanada, Szwecja itd.). Stosowany odpowiednio wcześnie, stanowi kompletny system pierwszych zajęć ruchowych, kształtując właściwy system wychowania psycho-fizycznego. Już na etapie przedszkolnym program zajęć pozwala na swobodną komunikację z małym adeptem. Natomiast przestrzegane zasady bezpieczeństwa prowadzonych zajęć na macie niwelują do minimum ryzyko wystąpienia urazów, nie ograniczając możliwości ruchowych i poznawania nowych elementów w postaci gier i zabaw. Do głównych zalet zajęć MINI JUDO należą:
 

  • naturalne rozładownie nadmiaru energii, spowodowanego naturalnym wzrostem i żywiołowym odkrywaniem świata;
  • nauka miękkiego padania - skutecznie chroni, przed skutkami  wypadków w różnych okolicznościach, w znacznym stopniu minimalizuje prawdopodobieństwo urazów w wieku późniejszym;
  • podstawa techniczna do kontynuowania nauki Judo na wyższych szczeblach bądź innych dyscyplin sportowych; wszechstronne kształtowanie cech psycho-motorycznych, które w przyszłości mogą stać się podstawą do osiągania sukcesów sportowych, odkrywania własnych pasji na szerszą skalę.

 
Program MINI JUDO coraz częściej, także w Polsce, jest polecany przez wielu specjalistów zajmujących się szeroko pojętym wychowaniem fizycznym: pedagogów, lekarzy, fizjoterapeutów, trenerów. Od lat z powodzeniem wprowadzany do wielu przedszkoli, zdobywa uznanie i najlepsze rekomendacje u właścicieli placówek, rodziców i ich pociech.
 



Od lewej w niebieskiej judodze - Krzysztof Anuszewski, po prawej w białej - Rafał Sosnowski


Rafał Sosnowski i Krzysztof Anuszewski - Wieloletni zawodnicy judo, instruktorzy, twórcy MINI JUDO WARSZAWA www.facebook.com/mini.judo.warszawa judo-dla-najmlodszych.blogspot.com

Zdjęcia: arch. autorów teksu; zdjęcia Mistrza Kano - źródło Internet
 


 

Opublikowano w: Sportowa czytelnia

Czytaj także

Dziecko nie musi wygrywać mistrzostw, żeby być mistrzem – czyli o tym, jak nie wywierać presji na młodego sportowca

Każdy, kto choć raz był na zawodach sportowych z udziałem dzieci, pamięta takie obrazki: rodzice na trybunach, tata z kamerą, mama nerwowo obgryzająca paznokcie… albo: tata krzyczący do trenera „wpuść go na boisko” lub co gorsza wrzeszczący na swojego syna: „ruszaj się, no ruszaj, czemu wszystko dziś psujesz?”. Nawet jeśli opisane sceny są przerysowanym przykładem zachowań rodziców wobec dzieci uprawiających sport, to niewątpliwie najbliższe otoczenie bardzo często wywiera na młodego sportowca presję, która w niektórych przypadkach może doprowadzić nawet do jego rezygnacji ze sportu.

Rolki. Trochę o historii, stereotypach i rozwoju

Historia rolek sięga XVIII wieku, kiedy to belgijski wynalazca, John Joseph Merlin, próbował znaleźć letni zamiennik popularnych w krajach Beneluxu łyżew. Początkowo ów wynalazek nie zdobył zbyt dużej popularności, jednak z czasem, wraz z rozwojem techniki, zyskiwał na popularności. Pierwszy boom na buty z kółkami przyszedł jednak dopiero pod koniec XIX wieku, kiedy to w Europie rozpowszechniły się wynalezione w USA wrotki dwuśladowe.

Różnorodność aktywności podczas Akademii Duckie Deck

Oparte na autorskich scenariuszach, różnorodne tematycznie warsztaty, wypełniona interaktywnymi stanowiskami i obiektami do twórczej zabawy i nauki strefa otwarta oraz pełna klocków, kolejek, puzzli i kredek strefa malucha. Akademia Duckie Deck to aż trzy specjalne strefy przygotowane z myślą o dzieciach i ich rodzicach. Dwie z nich nie wymagają rejestracji i zapisów i dostępne są dla wszystkich rodzin.

Gimnastyka artystyczna - wyczyn czy rekreacja, co wybrać?

Często rodzice mają dylemat: czy moje dziecko poradzi sobie z trudami treningów koniecznych przy uprawianiu gimnastyki artystycznej na poziomie wyczynowym? Dobre pytanie. To naprawdę bardzo wymagająca dziedzina sportu, dostępna dla dziewczynek obdarzonych predyspozycjami i gotowych do bardzo ciężkiej pracy. My proponujemy zacząć od rekreacyjnego uprawiania gimnastyki. W takiej wersji to sport dostępny dla każdego. A jeśli okaże się, że apetyt na sukcesy rośnie i ciężka praca nie stanowi problemu – rekreacja otwiera drogę do zaawansowanego treningu. Czym różni się wyczyn od rekreacji? Odpowiada trenerka, Kateryna Nylypiuk.

"Na śniegu" - premiera w serii "Wybieram swój sport"

Całą rodziną czekacie na zimę? Jesteście amatorami białego szaleństwa i lubicie aktywnie spędzać czas? Książka Na śniegu pomoże Wam poznać bliżej i wybrać jedną z pięciu zimowych dyscyplin sportowych. Premiera drugiego tomu serii dla dzieci i rodziców Wybieram swój sport już 26 listopada. Wydawcą jest Polarny Lis!

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.

UWAGA! Ten serwis używa plików cookies i podobnych technologii. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na to. Więcej informacji o plikach cookies w dziale Regulamin.